• IN MEMORIAM

    Truus Visser en GRC, tijdperk van wederzijdse koestering

    Afgelopen vrijdag 26 maart bereikte ons het trieste bericht dat die morgen om half zes op 75-jarige leeftijd was overleden mevrouw Truus Visser. Ruim 50 jaar vrijwel onafgebroken een zeer verdienstelijk vrijwilliger binnen onze voetbalvereniging GRC Groningen. Vooral in de horeca-organisatie was zij een drijvende kracht die de vereniging koesterde als een moeder. En andersom.

    Voor velen kwam dit totaal onverwacht. Bij een aantal GRC’ers was weliswaar bekend dat Truus enkele maanden geleden het zogezegd ‘verkeerde’ bericht had gekregen en eind februari moest worden opgenomen in een verzorgingstehuis. Maar dit……!? En anderhalf jaar nog maar na het overlijden van haar echtgenoot Kor Visser, eveneens een GRC-icoon!? Waarna Truus in de haar nog gegeven jaren wat meer voor zichzelf had kunnen hebben!?

    Ruim een maand geleden zag het hier ook niet naar uit. Haar medici meldden wel dat ook Truus de ongelijke strijd tegen die vreselijke ziekte op termijn niet zou winnen. Maar er zou hopelijk nog wel voldoende tijd zijn om afscheid te nemen van verschillende mensen. Zo stond een weekend-tripje met haar zusters naar Ameland op het programma. En was het de bedoeling dat op zaterdagen ook GRC’ers, met wie ze in de loop der tientallen jaren een hechte band had, nog even langs konden komen bij wijze van afscheid. Dat kon bij haar zoon Jeroen en zijn gezin thuis, waar ze de weekenden doorbracht. Er was al een schemaatje opgesteld. Maar haar gezondheid ging de laatste tijd zo hard achteruit dat het daar niet meer van mocht komen. Vrijdagmorgen kwam een triest einde aan een waar tijdperk.

    Want zo valt zeker te duiden wat Truus voor GRC Groningen heeft betekend: een tijdperk dat al begon op de oude velden van de club aan de Leonard Springerlaan in het Stadspark. Ze begon daar mee te draaien in het eerste clubgebouwtje van de roodwitten: het knusse GRC Resto. Ze werd namelijk in de zestiger jaren lid van de toenmalige dameshandbal afdeling van GRC tot die werd opgeheven begin zeventiger jaren. Inmiddels had ze bij GRC eerste elftalspeler Kor Visser leren kennen, met wie ze in het huwelijk trad. Aldus bleef ze bij GRC betrokken en werd bereid gevonden in de kantinediensten mee te draaien.

    Dat bleef ze ook doen toen GRC in 1973 naar sportpark Corpus den Hoorn verhuisde en een groot, nieuw clubgebouw in gebruik nam. Daar groeide zij in de loop der jaren uit tot één van de centrale krachten in de kantine-organisatie. En ze stelde daarbij het clubbelang altijd primair. Ook GRC beleefde enkele keren een ‘paleisrevolutie’ waar Truus dan altijd moeite mee had. Ze hield niet van een ruzieachtige sfeer. Maar koos dan toch weer voor het belang van GRC als vereniging. Want dat stond voor haar boven alles en iedereen.

    Ze bleef de vereniging, sinds 1988 GRC Groningen, ook trouw in de moeilijke jaren-90. Truus maakte in die periode deel uit van een groepje mensen dat er in slaagde de club weer op de been te krijgen. Een goed geregelde kantine is daarbij een belangrijke sfeerbepaler. Doordeweeks en vooral in de weekenden. Die begonnen voor haar al op de vrijdagavonden. Na de laatste training van de seniorenselecties was er jolijt. Truus achter die karakteristieke, vierkante bar, ‘haar’ jongens aan de andere kant. Het eindigde meestal niet vroeg, hoor. Die jongens zijn al lang geen jongens meer, hebben banen en meestal kinderen. Maar ze hebben het er nog altijd over.

    Zoiets vraagt veel betrokkenheid en inzet, zoals ook Truus Visser die toen al etaleerde. Medio 2010 begon de ambitieuze nieuwbouw van de huidige clubaccommodatie. Maar dan moest eerst wel het clubhuis van 1973 tegen de vlakte. Met alle herinneringen van dien. Een gevoelig club-moment, zeker voor Truus. Maar ze voldeed toch aan het ‘eervolle’ verzoek om de eerste sloopkogels tegen het krakkemikkige gebouw te zwaaien. Als een volleerd sloopmachinist, gehelmd en wel,  klom ze op een enorme machine en de eerste muur was zo omver.

    Want ook Truus begreep heel goed dat het gewoon nodig was om de vereniging verder te kunnen ontwikkelen met een representatief, multifunctioneel clubgebouw, zoals dat vervolgens begin 2011 in gebruik werd genomen. In de wetenschap dat de exploitatie een forse klus zou worden. Daar liep ze niet voor weg, want ze vond het belangrijk voor GRC. Voor de club en haar leden zelf natuurlijk, maar ook nog eens op een sportpark dat veel levendiger werd. Meer clubs, andere sporten, betere voorzieningen, zoals kunstgrasvelden en nieuwe kleedkamers. GRC moest daarin haar positie verstevigen.

    Dat betekende nogal wat. De realisatie van een bouwproject wordt op een bepaald moment afgesloten. Maar dan moet de belangrijke exploitatie nog, een logistieke inspanning die altijd doorgaat. Dat wist Truus ook. GRC was toen zelf al een grote en actieve vereniging met ruim 500 spelende leden. Desondanks is het Truus, natuurlijk samen met vele anderen, altijd gelukt die kantinediensten met vrijwilligers in te vullen. En alles wat daarbij hoorde. Daarbij stond ze zelf het liefst in de keuken en de koffiebar. Als er iemand plotseling een kantinedienst moest afzeggen, snelde ze vaak toe om het probleem op te lossen.

    Truus Visser heeft in al die jaren een echte familiesfeer binnen de vereniging gekweekt, waar ook haar eigen gezin in paste. Kor bleef als ex-eerste elftalspeler in verschillende technische functies actief bij GRC, zoon Jeroen werd eerste elftal-speler, dochter Odette was fanatiek supporter van het eerste elftal en de kinderen van Jeroen en Brenda werden jeugdlid. ‘Houd ik ze mooi allemaal in zicht,’ zei ze regelmatig. Ze was altijd vriendelijk en voorkomend, maar als haar iets niet beviel, zei ze het ook gewoon. Ongeacht om wie het ging. Autoriteitenvrees had ze niet.

    Op grond van haar bewonderenswaardige staat van dienst werd, op voordracht van GRC Groningen, Truus Visser in april 2018 door de koningin benoemd tot lid in de Orde van Oranje Nassau.

    Pas toen Truus de 70 jaar passeerde, deed ze een stapje terug, ook op enige aandrang van haar kinderen. ‘Je doet veel te veel, mam…’ hielden ze haar voor. Want ze kreeg hier en daar ook wat pijntjes die nou eenmaal horen bij het ouder worden. Dan wordt het soms te zwaar. En dat had ook zeker te maken met het verslechterende ziektebeeld van Kor, een zwaar traject voor Truus.

    Sindsdien dus niet meer zo ongeveer elke dag-in-de-week naar de club en elke thuiswedstrijd op zondag van het eerste elftal. Maar ze was tot de Corona-crisis in maart 2020 nog altijd alle zaterdagen om 07.00 uur in de kantine om leiders, trainers, ouders en jeugdspelers te kunnen ontvangen. Vaak tot na het middaguur een drukte van belang. Maar de clubkantines zijn op een periode van enkele maanden na, al bijna een jaar dicht. Daardoor kon ook niet direct opgemerkt worden dat Truus het in het afgelopen half jaar lichamelijk moeilijker kreeg.

    Truus hield niet zo van ‘pochen’ en ‘snakken’, maar hier was ze op haar manier best wel trots op. Maar vervolgens ook weer relativerend, zoals ze kon zijn: “Dat lintje is echt mooi, maar dat zit in een doosje in een kast. GRC is elke dag.’ Dat is nu definitief voorbij en bedroefd ons zeer.

    Ook leven we mee met haar kinderen Odette en Jeroen, diens echtgenote Brenda en hun kinderen Thom, Sarah, Pim en Ninte. Eerst het zware laatste traject van (groot)vader Kor en nu zo snel al het overlijden van (groot)moeder Truus. Ze vormden altijd een hecht gezin, daar aan de Ranitzstraat 11.

    Het overlijden van Truus Visser sluit een tijdperk af van wederzijdse koestering. Dat zal dan ook haar nagedachtenis zijn.

    Dank je wel, Truus.

    Namens de familie GRC Groningen

    Ger van Gelder

     

    Onderschrift foto: Truus Visser in haar domein: het clubhuis van GRC Groningen.

    Mogelijkheid tot afscheid nemen

    De familie Visser neemt op donderdag 1 april om 10.00 uur afscheid van hun lieve moeder, schoonmoeder en oma in het crematorium Ommeland en Stad aan de Borchsingel. Wegens de Corona-maatregelen gebeurt dat in besloten kring.

    Mensen die graag afscheid van Truus willen nemen en de nabestaanden willen condoleren, kunnen dat doen op woensdag 31 maart tussen 13.00-20.00 uur bij Jeroen Visser thuis aan Snip 100 in de wijk Ter Borch, waar Truus ligt opgebaard.

     

    Dat gaat als volgt: de dag is opgedeeld in blokken van een heel uur (dus 13.00-14.00 ,etc.). Belangstellenden moeten bij aanmelding het gewenste tijdstip aan te geven.

     

    Men wordt verzocht de Corona-voorschriften na te leven. Aanmelden kan via mail: visserje@hotmail.com, via tel 06-53152352 of via whatsapp.