• (door Jos Kuijlen)

    Afgelopen zaterdag was het zover: de apotheose van een seizoen vol zweet, tranen en uiteindelijk triomf voor GRC2. De bekerfinale in Hollandscheveld tegen Staphorst 2 stond op het programma. Al kampioen geworden, kon dit de ultieme bekroning zijn op een toch al schitterend seizoen.

    De weken voorafgaand aan de finale werd er hard getraind. De puntjes werden op de i gezet en de focus lag volledig op die ene laatste uitdaging. De spanning was zaterdagmiddag voelbaar toen twee bussen met spelers en supporters richting Hollandscheveld vertrokken, een neutraal terrein voor deze finale.

    De supporters van GRC2 maakten hun aanwezigheid luid en duidelijk kenbaar. Hun gezang en onophoudelijke steun vormden een constante boost voor het team, dat voor een zware opgave stond.

    Vanaf het begin van de wedstrijd namelijk werd duidelijk dat het geen gemakkelijke middag zou worden. GRC2 speelde compact en slaagde er in de aanvallen van Staphorst af te slaan. Vanuit het defensieve spel kon GRC2 echter ook nauwelijks tot combinatievoetbal komen en leunde voornamelijk op de counter. Een glimp van hoop kwam in de 40ste minuut toen Timen scoorde met een prachtige lob over de keeper, maar deze werd helaas afgekeurd wegens buitenspel. Met een 0-0 stand gingen beide teams de rust in.

    De tweede helft bracht geen verandering in het spelbeeld. Staphorst bleef de dominerende, aanvallende partij, maar GRC2 hield stand. Dit duurde tot de 70ste minuut, toen Staphorst eindelijk de verdediging van GRC2 wist te doorbreken en de 1-0 scoorde. Een terechte voorsprong, gezien het wedstrijdverloop.

    Staphorst nam daarna gas terug, wat GRC2 de kans gaf om meer speldenprikjes uit te delen. De spanning was om te snijden en in de extra tijd werd het harde werken beloond. Een prachtige combinatie tussen Kevin en Noël leidde tot de gelijkmaker. Het uitbundige gejuich van spelers en supporters was een ontlading van wekenlange spanning en toewijding.

    In de verlenging begon de vermoeidheid zijn tol te eisen. Spelers vielen regelmatig neer met kramp en de medische staf had de handen vol. De gedachten gingen al uit naar een penaltyserie, maar in de 120ste minuut scoorde Staphorst toch nog de 2-1. scoorde. Het eindsignaal klonk en de droom van de dubbel was voorbij.

    Ondanks deze teleurstelling mogen de jongens van GRC2 trots zijn. Ze hebben een seizoen gespeeld om nooit te vergeten met de ultieme beloning van het kampioenschap met een strijdlust ook nog weer tot de allerlaatste minuut in de noordelijke bekerfinale.

    Het seizoen 2023-‘24 zal de boeken ingaan als een van de meest memorabele seizoenen in de geschiedenis van GRC2. Een seizoen om trots op te zijn.

  • Foto’s: Danielle Schokker

  • GRC 2 en vele supporters voor het vertrek vanaf Corpus den Hoorn.

  • Een sfeervolle GRC-tribune

  • Het eerste elftal moedigt aan

  • Het doel van GRC onder druk

  • GRC viert de gelijkmaker vlak voor tijd

  • De spelers zijn teleurgesteld door de nederlaag in de laatste minuut van de verlenging ,maar danken toch hun fans.

  • Opinie

  • (Door Ger van Gelder)

     

    In het mooie verhaal van teammanager Jos Kuijlen wordt het elftal gecomplimenteerd met en bedankt voor het prachtige seizoen. Maar dat geldt natuurlijk ook voor trainer Klaas Haveman, het teammanagement Jos Kuijlen/Geert Hiemstra en anderen. Bij deze. Succes is altijd een samenspel, niet door iemand of iets alleen. 

    Dat vraagt ook tijd. Drie jaar geleden viel er een gat toen het oorspronkelijke tweede elftal vrijwel geheel naar FC Lewenborg vertrok. Waarna GRC2 degradeerde, maar via een nieuwe competitie-indeling alsnog in de eerste klasse kon blijven spelen. En zie: twee jaar later een prachtig seizoen met alles d’r op en d’r aan. En wat presteren los kan maken: twee volle bussen met supporters naar Hollandscheveld en een geweldige GRC-sfeer op de tribune.

    Maar dat moet niet op zichzelf staan, want GRC 2 is met GRC Ó19 steunpunt onder GRC 1. In dat kader is ook het goede seizoen van GRC O19 van belang met een tweede plaats in de vierde divisie. In datzelfde kader past dus niet de degradatie helaas van GRC 1. Ook dat staat niet op zichzelf en is een gevolg van verschillende factoren. 

    Onlangs werd een nieuw Technisch Plan aangenomen aanvullend op ons jeugdbeleid. Een ambitieus plan gericht op het beter maken van onze jeugdspelers.  Dat hangt ook af van potentieel talent en moet zich in de loop der jaren gaan bewijzen. Met inzet van iedereen kan dat slagen en onder meer leiden tot het op niveau houden van GRC 1 met daaronder GRC 2 en O19.Dat moet toch ook de uitdaging zijn voor onze  junioren? Waar leiden we anders voor op met alle kosten van dien. Voor ‘anderen’ zogezegd?

    GRC woont In het sterke zuidwestelijke stadsdistrict van Groningen en heeft als prachtige, historische vereniging met een imposant clubgebouw op een mooi voetbalcomplex alle kansen op zowel kwantitatieve als kwalitatieve groei  Met alle uitdagingen van dien. Daarin past ook een eerste elftal in – maximaal - de noordelijke eerste klasse. Op prestatieniveau is dat historisch gezien ook de identiteit van GRC. Aan de spelers van de huidige drie ‘topteams’ zal het niet liggen. Ze staan elkaar aan te moedigen bij de wedstrijden. Maar er is meer nodig, namelijk een adequate eerste elftal cultuur binnen de vereniging als zodanig. Dat kan een enorm goede sfeer opleveren. Zie GRC 2.