Een trots gevoel

 Als jochie van zes dartelde ik al in Stadspark op onze oude velden.  Lid mocht ik nog niet worden. Dat kon pas met 8 jaar. F pupillen bestonden niet en de E pupillen speelden ‘gewoon' op een groot veld.

In 1974 verhuisden we naar ons huidige veld op Corpus den Hoorn. De jeugd ging in optocht naar het nieuwe complex, gekleed in GRC tenue, de fanfare voorop. In een geleend tenue liep ik mee. Tenues moest je toen nog gewoon zelf kopen bij Sjoerd van der Baan. Pas als ik lid zou zijn kreeg ik dat van mijn ouders.

Toen ik eind '74 dan ook lid mocht worden, het WK nog na dromend, kon ik ook niet wachten om in vol GRC ornaat met een vriendje een balletje te gaan trappen op het sportpark. De eerste ontmoeting, en zeker niet de laatste met meneer van Donderen de terreinmeester was een feit: opdonderen van het veld.

Dan maar naar de kantine.....het Piet Rabbeljee Centrum.

Oud voorzitter wijlen André Borgman zette mij boven op de bar. Met de voetbalschoenen aan

(uiteraard van Van Dam op van het Overwinningsplein)  en  cola  van de club in de handen werden mijn vriendje en ik toegezongen ( of zullen ze dronken geweest zijn......) en verwelkomt als de toekomst van GRC.

De eerste jaren hebben een onvergetelijke indruk achtergelaten en mijn hele jeugd bij GRC was een fantastische tijd. En op zondag natuurlijk altijd naar het eerste. Waar spelers als Kor Visser en Jos Brink speelden. Spelers waar je  enorm tegen op keek.

Ik heb alle selectie elftallen doorlopen tot en met de A-junioren en Eurovoetbal. Als B-er mocht ik regelmatig optreden bij Ger van Gelder, de succestrainer in de A-Junioren. Wat leuk nu met hem in het bestuur te zitten.

Toen ik senior werd verhuisde ik  naar Winschoten en ging voetballen bij WVV. Na twee jaar in het eerste op zaterdag gespeeld te hebben kwam ik terug in Groningen. Ik ging toen bij  Engelbert voetballen. Een vereniging waar ik tot op heden ook nog steeds lid van ben een goede binding mee heb. Mijn twee oudste zoons voetballen daar in het eerste.

In 1997 kwam ik  ook terug op het oude nest. Mijn beide oudste zoons  gingen voetballen bij GRC.  Pa werd natuurlijk direct trainer, leider, scheidsrechter, sponsor.  En lid van de jeugdcommissie. Met o.a. huidig bestuurslid Albert Pool  en Vally Dusink. Die Vally.......die runde toen ik in de pupillen speelde alles al. Hoe oud is die man eigenlijk.

Vanaf dat moment ben ik lid en sponsor gebleven en het wel en wee van de vereniging op de voet blijven volgen.

Er is veel gebeurd bij de vereniging en ook de komende tijd staat er veel te gebeuren. De situatie is financieel niet eenvoudig en er MOET wat gedaan worden. Aan de zijlijn roepen is het makkelijkst. Of als de situatie kalm en rustig is,  is het ook eenvoudig om op een winkeltje te passen.  Maar als echte GRC er vind ik dat je moet opstaan wanneer de club je echt nodig heeft. ....Nu dus. Wellicht staan er nog meer GRC'ers op.

Wanneer ik nu naar ons prachtig nieuw clubgebouw loop moet ik bekennen dat het mij een trots gevoel geeft preses te zijn geworden van deze prachtige vereniging. Mijn eigen cluppie. Het doet me goed te horen dat vele leden vertrouwen hebben in de toekomst van de vereniging ondanks het onstuimige weer waar we even tijdelijk in zijn beland.

Ik wens iedereen een hele fijne feestdagen en hoop op 1 januari op onze Nieuwjaarsreceptie veel leden te mogen begroeten. Om samen het glas te heffen op GRC.

 Henk Mekenkamp

(voorzitter ad interim).

vrijdag 16 december 2011

Terug naar de voorpagina